Ο μπαμπάς μου και εγώ

Οι αναμνήσεις μου είναι θολή. Πολλά συναισθήματα με διαπερνούν καθώς προσπαθώ να αναπολήσω το παρελθόν, το δικό σου και το δικό μου. Νιώθω σαν να έχω ζήσει χίλια χρόνια, πάρα πολλές αναμνήσεις, κάποιες φευγαλέες και άλλες διαρκείς. Μακάρι να είχα λογισμικό που θα βοηθούσε τον εγκέφαλό μου να θυμάται τις καλές αναμνήσεις και να απομονώνει τις κακές από το παρελθόν μας. Λένε ότι κάθε πατέρας είναι ο πρώτος ήρωας του γιου του. Πατέρα, είμαι τριάντα οκτώ χρονών τώρα και ξέρω ότι ήσουν ένα για μένα και εξακολουθείς να είσαι, όχι με τον ίδιο τρόπο που με σκέφτεται ο δεκάχρονος εγγονός σου, αλλά διαφορετικά, με τον δικό μου τρόπο.

Είχα πολλές ερωτήσεις να σου κάνω αλλά όλες οι ερωτήσεις που ήθελα απαντήσεις και αυτές που ετοίμασα φαίνεται ότι κάπου χάθηκαν, χαμένες στον ωκεανό των σκέψεων. Ήθελα να σε ρωτήσω πατέρα, πότε γεννήθηκα και όταν με έβαλαν για πρώτη φορά στην αγκαλιά σου να κρατήσω, με κοίταξες όπως κοιτούσα τον γιο μου, τον εγγονό σου, όταν γεννήθηκε; Ένιωσες όπως ένιωθα κι εγώ, όταν κοίταξα τον γιο μου για πρώτη φορά και η ανάσα μου με άφησε για μια στιγμή; Είδατε τη σάρκα και το αίμα σας μέσα μου και ευχαριστήσατε τον δημιουργό που σας έδωσε; Ανησύχησες με τρόμο μήπως μου συμβεί κάτι και αναρωτήθηκες τι θα με διδάξει και θα μου δώσει η ζωή; Θα είναι ο κόσμος δίκαιος απέναντί ​​μου και αν όχι, θα είμαι αρκετά άντρας για να επιβιώσω και να παλέψω ενάντια σε όλες τις πιθανότητες; Νομίζω ότι μπορεί να έχεις πατέρα, γιατί ξέρω ότι το έκανα όταν είδα για πρώτη φορά τον γιο μου.

Μου έδωσες τα πάντα πατέρα, την εμφάνισή μου, τη δύναμή μου, την εξυπνάδα μου και είμαι σίγουρος ότι πρέπει να υπήρχε κάτι από σένα μέσα μου σε κάθε στάδιο της ζωής μου. Το ίδιο σκέφτομαι επίσης, όταν κοιτάζω τον γιο μου και βλέπω τις ομοιότητες σχεδόν σε ό,τι κάνει. Χαιρόσουν κρυφά αυτό το γεγονός, όπως τώρα κοιτάζω τον γιο μου; Θυμάμαι όταν μεγάλωνα και στην εφηβεία μου, ήθελα να σας κάνω ερωτήσεις αλλά φοβόμουν να σας κάνω. Σε πολλές ερωτήσεις ήθελα απαντήσεις αλλά δεν ήσουν ποτέ εκεί. Σε φόβισε πατέρα που ήμουν σε μια ηλικία που οι ερωτήσεις μου θα σε ντροπίαζαν και θα σε έκαναν να αισθάνεσαι ελλιπής ή μήπως ένιωθες ότι υπήρχε μια στιγμή και ο τόπος που δικαίως μπορούσα να κάνω αυτές τις ερωτήσεις; Ήσουν εκεί για μένα όλη την ώρα πατέρα, αλλά ποτέ δεν ήξερα. Στα νιάτα μου, όταν έψαχνα παρηγοριά με ανθρώπους που πίστευα ότι μου έδιναν απαντήσεις και τα μέσα που χρησιμοποιούσα για να βρω τις απαντήσεις, μέσω ναρκωτικών, μέσω του ποτού και του αντίθετου φύλου, ήσουν εκεί πατέρα, δεν τα παράτησες ποτέ. Όταν όλοι οι φίλοι, οι συνομήλικοι και οι συγγενείς σου μιλούσαν πίσω σου ή μπροστά σου για το είδος του χαμόγελου που ήταν ο γιος σου, εσύ τα πήρες όλα από τον πατέρα σου, δεν με εγκατέλειψες ποτέ. Σκέφτηκες πατέρα, ότι ο γιος σου ήταν πολύ καλύτερος από ό,τι πιστεύουν οι άλλοι και αποφάσισε να δει μόνο τα καλά μου και τυφλώθηκε για χάρη μου ή ήθελες να με φωνάξεις και να μου πεις να σταματήσω, γιατί σε πονούσε ? Ένιωσες τον ίδιο πόνο στην καρδιά σου που νιώθω τώρα, απλώς αναρωτιέμαι αν ο γιος μου θα ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο που έκανα; Θυμάμαι που μου ευχήθηκες και με έστειλες να παντρευτώ την κοπέλα που αγαπούσα, παρόλο που ήταν επιλογή μου και δεν είχες κανένα ρόλο σε αυτό. Σε φόβισε πατέρα, ότι ο γιος σου είχε κάποιον άλλο να κάνει τις ερωτήσεις του ή σε έκανε κρυφά χαρούμενη που ο γιος σου είχε γίνει άντρας;

Δεν σε έχω δει ποτέ να κλαις πατέρα. Ακόμα κι όταν ο άλλος σου γιος, ο αδερφός μου, μας άφησε μάλλον απότομα, έκλαψες αλλά όχι σαν κάποιον που έχασε την ελπίδα ή τη θέλησή του. Το κλάμα σου ήταν έρημο αλλά ποτέ δεν έδειξε την αδυναμία σου. Κράτησες μέσα σου τη λύπη σου και σήκωσες το βάρος της αναχώρησής του για εμάς; Ακόμα κι όταν σου άνοιξαν μια φορά την καρδιά και μια άλλη τον εγκέφαλο στο χειρουργικό τραπέζι, βγήκες δυνατός και δεν έκλαψες ούτε μια φορά. Δεν ένιωσες τον σωματικό πόνο πατέρα, ή το έκρυψες κι αυτό, μη θέλοντας να νιώσουμε τον πόνο σου;

Σε βλέπω τώρα πατέρα, αβοήθητο σαν βρέφος. Εσείς εξαρτάστε από εμάς για τις καθημερινές σας υποχρεώσεις και έχετε ξεχάσει να κάνετε ακόμα και τις προσωπικές σας δουλειές. Η μνήμη σου φαίνεται να σε άφησε, αλλά φαίνεσαι χαρούμενος πατέρας. Μπορώ να εντοπίσω αυτό το μυρμήγκιασμα στα μάτια σου, αυτό το μικρό χαμόγελο στη γωνία του στόματός σου. Είσαι σε ειρήνη με τον κόσμο πατέρα, σαν φωτισμένη ψυχή ή σαν μικρό παιδί; Πήρες τις απαντήσεις σου πατέρα, ή θέλεις να τις ρωτήσεις σε εμένα τώρα; Οι γιατροί λένε ότι πάσχετε από τη νόσο του Αλτσχάιμερ, μια ασθένεια που αφαιρεί τη μνήμη σας από εσάς, το παρελθόν σας, την ευτυχία σας, τις λύπες σας και την ίδια τη ζωή σας; Είσαι τελικά χαρούμενος που βρήκες τις απαντήσεις και θέλησες να βρεθείς σε αυτή την κατάσταση ευδαιμονίας ή θέλεις να φωνάξεις για βοήθεια; Οι γιατροί λένε ότι αυτή η ασθένεια δεν θεραπεύεται και είναι μη αναστρέψιμη. Αλλά δεν θα τα παρατήσω πατέρα. Δεν θα σε παρατήσω ποτέ γιατί δεν με παράτησες ποτέ. Περιμένω την ημέρα που θα επιστρέψετε και θα απαντήσετε στις ερωτήσεις μου. Και μετά, θα κάνουμε πίσω και θα πάμε πίσω στο παρελθόν και θα διορθώσουμε όλα τα λάθη που έχουμε κάνει; Θα απαντήσεις σε όλες τις ερωτήσεις μου αυτή τη φορά πατέρα; Ή θέλεις αυτή η κατάσταση να παραταθεί όπου μπορώ να απαντήσω σε όλες τις ερωτήσεις σου και να γίνω πατέρας σου και να σε προστατέψω από αυτόν τον κόσμο; Μπορώ να σου κάνω μια τελευταία ερώτηση, θα είσαι πάλι ο «ΜΠΑΜΠΑΣ» μου, πατέρα;


Source by Rajiv Karran

About admin

Check Also

Ο μαθητής του γυμνασίου σας ΔΕΝ είναι ενήλικας – μην τον/την αντιμετωπίζετε σαν έναν στο γυμναστήριο

Πριν λίγο καιρό, έκανα λίφτινγκ δίπλα σε έναν πατέρα που εκπαίδευε τον γιο του γυμνασίου …

Schreibe einen Kommentar

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind mit * markiert.